یک چیز مسلم است و آن اینست که محمود احمدی نژاد دیگر در صحن جهان دیده نخواهد شد. دوره دوم او به پایان می رسد و ما بزودی یک مرد جدید را رئیس جمهور جمهوری اسلامی خواهیم نامید. بسیاری متحیرند یک رهبری ایران بدون وراجی های آتشین احمدی نژاد چه شکل خواهد بود. واقعیت اینست که اگرچه نام عوض خواهد شد اعمال تغییر نخواهد کرد.
کاندیداها نام نویسی کردند و توسط شورای نگهبان رد شدند. ما اکنون یک گله کاندیدای مشخص داریم که وفادارای شان به ولی فقیه (ارتجاع-م) نمی تواند زیر سئوال برود. از فرمانده هان سابق سپاه پاسداران گرفته تا مذاکره کننده های اتمی، این لیست افراد برجسته رژیم ایران است. واقعیت مانند همیشه اینست که گرچه چهره عوض خواهد شد، سلسله مراتب رژیم تغییری نخواهد کرد. خامنه ای (رژیم-م) را رهبری می کند و هیچ انتخابات قلابی آنرا هرگز تغییر نخواهد داد.
شورای نگهبان، که کاندیداها را چک و بررسی می کند، همچنان کنترل کامل را در دست دارد تا مطمئن شود که تنها کاندیداهای پیرو در انتخابات شرکت کنند. اما، گرچه این انتخابات ساختگی و قلابی است، هر انتخاباتی در رژیم دیکتاتوری مانند ایران جناحهای رقیب را بیرون می آورد که برای بدست آوردن قدرت مسابقه می دهند. عواقب این جنگ قدرت تأثیر بزرگی بر رژیمی خواهد گذاشت که تلاش می کند از دسته بندی جلوگیری کند.
وقتیکه همه چیز خوب پیش می رود رژیمی مانند رژیم ایران قدرتمند باقی می ماند. رهبری با یک صدا و با یک هدف صحبت می کند. اما، چیزها برای ولی فقیه رژیم خوب پیش نمی رود. متحد تهران رژیم اسد در سوریه در آستانه فروپاشی است و در داخل اقتصاد درب و داغان است. قیمت های نیازهای اولیه بشدت بالا می رود و مخالفت در میان مردم گسترش می یابد. این انتخابات می تواند عامل شتاب دهنده ای باشد که این را به یک نتیجه آتشین بیارود.
معلوم نیست که آیا خامنه ای از یک کاندید آشکارانه حمایت کند، اما او نیاز به سرپوش گذاشتن بر دسته بندی های پیوسته در حال افزایش را درک می کند. او مطمئن خواهد شد که مزدورانش آماده اند هرگونه اعتراضاتی را پس از انتخابات سرکوب کنند. در هرحال بنظر می رسد که تعداد افراد مورد اعتماد خامنه ای کم می شوند و او اکنون به تعداد کمتری برای انجام دستوراتش اعتماد می کند. از آنجاییکه سخت سران همواره کمتر می شوند، سخت سرها سخت سرتر می شوند. بی شک این روی اهداف سیاست خارجی رژین تأثیر خواهد گذاشت. آنها به حد حتی بیشتری با تحریمات اتمی مقابله خواهند کرد و به حمایت شان از تروریسم در منطقه افزایش خواهند داد.
خامنه ای بدرستی از تکرار قیام های پس از انتخابات ریاست جمهوری 2009 وحشت دارد. اگرچه تصمیم گیران برسر اینکه چه کسی را بر مسند قدرت قرار دهند کشمکش می کنند. مردم ایران بدنبال تغییرات بسیار بزرگتری هستند. مردم ایران خوهان پایان رژیم مذهبی در تمامیت آن هستند. جنبش اپوزیسیون در اندازه و قدرت افزایش می یابد. بزرگترین گروه اپوزیسیون ایران سازمان مجاهدین خلق ایران (پی ام او آی) است. حمایت از مجاهدین خلق همانند آرمان آنها از یک ایران دمکراتیک و سکولار با برابری جنسی بیشتر می شود.
اینطور تلقی شده که آنها شبکه گسترده شان در داخل ایران را برای یک فشار عظیم برای تغییر باز سازماندهی می کنند. برغم سرکوب گسترده، شعارنویسی و پوسترها علیه رژیم و انتخابات نامشروعش - با شعارهایی مانند ”رأی ما سرنگونی است“ - در بسیاری خیابانها و پل های اتوبانها در تهران و شهرهای دیگر ظاهر شده اند.
در خارج ایران، نیز مقاومت شتاب می گیرد. سال گذشته، تعداد 100000 ایرانی از سراسر جهان در پاریس گردآمدند تا این خواسته را منعکس کنند و حمایت شان را از مجاهدین خلق ایران نشان دهند، و رهبران سیاسی از آمریکا، فرانسه، اروپا، و جهان مسلمان به آنها پوستند. گردهم آیی مشابهی امسال در 22 ژوئن برگزار خواهد شد، که درآن ابعاد این گردهم ایی از نظر حمایت سیاسی و تعداد شرکت کننده بیشتر خواهد بود.
چند ماه آینده می تواند یک ایران جدید را شکل دهد. چهره متغیر رژیم ممکنست تنها یک صورت جدید همان مار نباشد، بلکه یک رژیم جدید در تمامیت آن باشد. مدت زیادی برای دریافتن آن نمانده است.
لرد کلارک از همپستد یک عضو مجلس اعیان و یک عضو برجسته کمیته پارلمانی بریتانیایی برای آزادی ایران (بی پی سی آی اف) است.
چهارشنبه 29 مه 2013