بکوش تا که برآید زِ دامنِ تو بهار!
دلا شناس زمین وُ زمانهی خود را
دلا در عرصه ی گیتی دَمی نمان بیکار
به وقت آمده ای، پس به حرمتِ بودن
به وقت دانه بکار وُ به وقت میوه برآر
روالِ کار چنین است، هوشیاری کن:
ز دست خوب گرفتی به دست بَد مسپار
به پای لَنگِ زِ رَه ماندِگان مشو همگام
به دست بیهده چرخان، دلا مشو پرگار
به هرکجا که رَوی عشق ورزی کن
نشانه های نکو از خودت بجا بگذار
سری که عشق شناسد، همیشه پُرشور است
دلی که عشق گُزیند، نمیشود بیمار
بدان که عشق به هستی دوایِ هر دَردیست
بدان که عشق به سختیست چارهی هر کار
به ناگزیر بهارت گذشته از خرداد
بکوش تا که برآید زِ دامنِ تو بهار
جهان همیشه چنین بوده وُ چنین مانَد
زِ پیر خبره برآید جوانِ شیرین کار.
جمشید پیمان،2026/7/20
