با مسأله ایران همین حالا باید برخورد شود قبل از آنکه برنامه تسلیحات هستهای پیشرفته آن عملیاتی شود و قبل از آنکه آمریکا دیگر گزینه عملی برای تغییر رژیم در تهران نداشته باشد. اما، اینکه ایران در حال تولید تسلیحات اتمی است اصلاً خبر محسوب نمیشود: سیاستگذاران غربی از چنین طرحها و مقاصدی سالهاست که توسط اپوزیسیون اصلی ایران یعنی مجاهدین خلق، با اطلاعات دقیق هشدار داده شدهاند.
در سال 2002، فعالان سازمان مجاهدین با به خطر انداختن زندگی خود وجود سایتهای اتمی مخفی در ایران ، بطور خاص سایت غنیسازی در نطنز، را افشا کردند. از آن پس، این فعالیتها یک نقش کلیدی در تلاشهای جامعه بینالمللی برای بدام انداختن تهران در پنهانسازیهایش ایفا کرده است.
در سال 2008 ، سازمان مجاهدین افشا کرد که دانشمندان تهران روی کلاهکهای اتمی در خجیر کار می کنند، و در سال 2009، آنها سایتی که در آن تهران مشغول کار روی چاشنیهای انفجار از داخل بود را علنی نمودند. آخرین بار در ژوئیه گذشته، آنها مقر فرماندهی برای هماهنگی جنبههای مختلف برنامه تسلیحات اتمی که توسط پاسداران مخوف، کنترل می گردد را افشا کردند.
در سال 2005 سازمان مجاهدین وجود یک پایگاه اتمی در قم را تایید کرد-چهار سال قبل از اینکه توسط رهبران آمریکا، انگلستان و فرانسه بصورت مشترک در سال 2009 اعلام شود. این واقعیت که در زمان احمدی نژاد ایران با سانتریفوژهای پیشرفته تری کار می کند نگرانیها را افزایش داده است.
سازمان مجاهدین براساس اطلاعات خود، بررسی جامعه اطلاعاتی  در دسامبر 2007 مبنی بر این که ایران پروسه ساخت تسلیحات اتمی را متوقف کرده، درست برعکس ارزیابی کرد و گذشت زمان حقیقت را برملا کرد. این گزارش اکنون به کناری گذاشته شده است.
هشدارهای مخالفین ایرانی-که اغلب اطلاعات آنها در نقطه ای اثبات شده است- عمل ناچیزی از طرف غرب را برانگیخت، که بین تحریمها و تهدیدهای پوچ بر علیه ملایان تهران به آهستگی پیش می رفت. و واشنگتن بجای سپاسگزاری از مجاهدین آنها را به حاشیه رانده و به یک آینده نامعلوم واگذار کرده که ممکن است به کشتار جمعی آنها ختم شود.
در سال 1997 مجاهدین که زمانی از سرنگونی رژیم تهران از طریق زور حمایت می کردند، در لیست سازمانهای تروریستی خارجی وزارت خارجه آمریکا (FTO) بعنوان نشانه حسن نیت برای باز کردن باب گفتگو با ملایان قرار داده شدند. اما مجاهدین به ارائه اطلاعات دست اول در مورد کارهای داخلی ایران بالاخص در زمینه اتمی ادامه دادند. دادگاه استیناف آمریکا در ناحیه کلمبیا در ژوئیه 2010 لیست گذاری را به چالش کشید و به وزارت خارجه دستور بازنگری آن را داد.
دهها مقام سابق آمریکایی از سه دولت گذشته از وزیر خارجه کلینتون لغو لیست گذاری مجاهدین را مصرانه خواستار شده اند. آنها به خواست بیش از 1000 عضو کنگره و بیش از 4000 نماینده پارلمان از سراسر دنیا پیوسته اند. اما هنوز وزارت خارجه وقت کشی می کند.
برچسب ناعادلانه مجاهدین بعنوان یک سازمان تروریستی زمینه را برای یک بحران انسانی آماده کرده است. به عراق بهانه ای داده است تا به درخواست رژیم ایران 3400 مخالف ایرانی مستقر در کمپ اشرف که افراد حفاظت شده تحت کنوانسیون چهارم ژنو می باشند، را سرکوب و حتی کشتار کند.
بعد از دو حمله توسط ارتش عراق در اردوگاه در سال 2009 و آوریل گذشته- که 36 تن کشته شدند و 300 نفر مجروح شدند- دولت عراق به رهبری نخست وزیر نوری المالکی 31 دسامبر را ضرب الاجل برا ی بستن کمپ قرار داده است. تنها دستاویز او برای کشتار مخالفان ایرانی لیست سیاه آمریکا می باشد.
ماه گذشته که رژیم ایران برای طراحی ترور سفیر عربستان سعودی در واشینگتن گیر افتاد، رئیس جمهور اوباما عهد کرد که ”سنگین ترین تحریمات” را اعمال کند. حالا چشم انداز نخبگان ترور تهران مجهز به خطرناکترین سلاحها از همیشه پدیدارتر است.
با توجه به وضعیت فعلی امور، تحریمها به تنهایی کافی نیست. آمریکا بایستی یک طرح محتمل الوقوع که شامل مراحل زیر باشد را اختیار کند:
- موانع راه مخالفان ایرانی را با برداشتن مارک تروریستی از بین ببرد.
- ضرب الاجل اشرف را تمدید کند و مانع هرگونه عملی از طرف عراق علیه آنها شود.
- تحریمات را علیه بانک مرکزی ایران اعمال کند.
- به همراه متحدین اروپایی کارزاری برای تحریم نفت ایران به منظور بستن راه نفس سپاه پاسداران سازمان دهد.
سه سال پیش رئیس جمهور منتخب اوباما گفت ”معتقدم که دستیابی ایران به سلاح اتمی غیر قابل قبول است. ما بایستی یک تلاش بین المللی برای ممانعت از چنین اتفاقی بوجود بیاوریم.” حالا زمان عمل است، آقای رئیس جمهور.