تحت دولت کنونی، ایران یکی از معدود کشورهایی است که اعدام های علنی انجام می دهد و افراد زیر سن قانونی و کسانی که جهت گیری سیاسی و یا اعتقادات مذهبی، یا گرایش جنسی آنها، با آنچه دولت فکر می کند مطابقت ندارد را اعدام می کند. رژیم هنوز هم زنان را سنگسار می کند و از بدترین روش های شکنجه روی زندانیان استفاده می کند.
یکی از بزرگترین جنایاتی که این رژیم مرتکب شده است، کشتار جمعی 120000 عضو و هواداران گروه اپوزیسیون ایرانی، سازمان مجاهدین خلق ایران است، که به جایگزین کردن رژیم کنونی با یک آلترناتیو دموکراتیک متهعد شده است.
در میان کسانی که به قتل رسیدند دو تا از عمه های خود من هستند. افسانه رجبی، 22 ساله، با شلیک جوخه آتش در تهران در 7 آوریل 1983 اعدام شد. او یک بار اززندان فرار کرده بود، جایی که تحت شکنجه های وحشتناک بود، و بعد زیرزمینی شد. مدتی بعد، فردی نزدیک به او دستگیر و شکنجه شد و به افشای محل افسانه کشانده شد. او دوباره دستگیر و قبل از اینکه اعدام شود در زندانهای قصر و اوین نگه داشته شد.
عمه دیگرمن، زهرا رجبی، 39 ساله، در 20 فوریه سال 1996 در استانبول توسط یک جوخه مرگ فرستاده شده از تهران و فرماندهی شده توسط دبیر کنسولگری آخوندها در آن شهر به قتل رسید. زهرا عضو ارشد سازمان مجاهدین خلق بود و چند روز قبل از آن برای رسیدگی به مشکلات پناهندگان ایرانی در آن کشور به ترکیه وارد شده بود.
یک جنایت اخیر علیه بشریت، که توسط رژیم ایران به اجرا درآمد، دستورالعملهایی است که آنها برای از بین بردن یک اردوگاه پناهندگان داده اندکه خانه 3400 مخالف نظام جمهوری اسلامی ایران برای بیش از دو دهه بوده است. این ساکنان به منظور فرار از خطر کشته شدن توسط رژیم ایران در عراق پناه گرفتند.
ساکنان کمپ اشرف، اعضای سازمان مجاهدین خلق هستند. آنها در دو سال گذشته تحت حمله خونین رژیم عراق که به دستور دولت ایران عمل می کند قرار گرفته اند. در دو حمله جداگانه، که آخرین آن در ماه آوریل سال جاری بود، 47 مرد و زن بی گناه توسط نیروهای عراقی که به ساکنان بی سلاح شلیک می کردند به قتل رسیدند. شلیکها به طور مستقیم به سر و اندام های حیاتی هدف گیری می شد تا از حداکثر شمار کشته شدگان اطمینان یابند.
این جنایت علیه ساکنان کمپ اشرف با وجود این واقعیت صئرت گرفت که به تمام 3400 عضو موقعیت افراد "حفاظت شده تحت کنوانسیون چهارم" هنگامی که نیروهای ایالات متحده به عراق حمله کردند داده شد. ایالات متحده برای حفاظت از هر فرد در برابر رژیم ایران قول داده بود.
ساکنان امروز تحت شکنجه 24 ساعته روانی از طریق 300 بلندگو با صدای بلند، که در اطراف کمپ توسط رژیم ایران قرار داده شده اند قرار دارند. از طریق بلندگوها، آنها کلمات توهین آمیز، تحقیر آمیز و یا اهانت آمیز عمدتا علیه 1000 ساکنان زن کمپ فریاد می زنند. در واقع تنها می توان تاثیر چنین روش های شدید و مشمئز کننده شکنجه روانی روی ساکنان را تصور کرد.
علاوه بر این، در موارد متعدد، مقامات عراق به برنامه ریزی برای بستن این کمپ به هر طریق تا پایان سال 2011 و جابجایی ساکنان به محل دیگری در داخل عراق اشاره کرده اند. این طرح پیش درآمدی برای قتل عام بیشتر است.
حمام خون در کمپ اشرف جنایت علیه بشریت است و نمی تواند توسط سازمان ملل متحد یا جامعه بین المللی نادیده گرفته شود. دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد گام مهمی در شناخت ساکنان به عنوان پناهجو برداشته است، در حالی که اتحادیه اروپا به حمایت خود برای پیدا کردن راه حلی برای این بحران انسانی از طریق انتصاب یک نماینده ویژه برای کمپ اشرف افزوده است. جامعه بین المللی اکنون باید حضور دائمی سازمان ملل متحد در کمپ را تا وقتی که کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد به تقاضاهای پناهندگی ساکنان نپرداخته است تسهیل و از آن حمایت کند. اعطای موقعیت پناهجو به ساکنان بیهوده خواهد بود اگر آنها دردست رژیم عراق که کمر به قتل آنها بسته باقی بمانند.
با عمل نکردن یک قتل عام دیگر قطعا صورت خواهد گرفت. این بار تعداد کشته ها در عداد صدها خواهد بود. جامعه بین المللی باید حالا عمل کند.