علی امانی: شصت و دو سال در اوج شرف

 

شصت و دو سال در اوج شرف

شاه رفت، شیخ آمد؛

زندان ماند، شکنجه ماند،

گلوله آمد و دار برپا شد.

 

گفتند:

«تمام شد»

اما هر بار،

از خاکستر یک نسل،

نسلی دیگر برخاست.

 

شصت و دو سال است که بر این راه،

خون نوشته اند؛

اما این راه متوقف نشد.

 

از سیاهچال های استبداد

تا بلندای دار،

نام آزادی بر دیوار تاریخ حک شد.

 

و چه جاودانه گفت

موسی خیابانی:

«اگر این پرچم امروز از دست ما بیفتد،

دست های دیگری آن را برخواهند داشت»

 

مگر پرچم افتاد؟

نه

پرچم،

از دستی به دستی دیگر،

مشعل وار گذشت

و هنوز،

این شعله روشن است.

 

زیرا این پرچم

فقط یک تکه پارچه نیست؛

 

پرچم یک آرمان است،

پرچم ایستادگی است،

پرچم نسلی است که مرگ را پذیرفت،

اما تسلیم را نه.

 

شصت و دو سال

تیر و تبر، زندان و زنجیر،

گلوله و دار

 

و باز گفتند:

«تمام شدند»

اما اگر تمام شده بودند،

این همه فریاد از کجاست؟

 

امروز، در کنار نام

همه جان باختگان این راه،

نام وحید بنی عامریان و یارانش را

به یاد می آوریم.

 

آنان که سرودخوانان

تا پای دار رفتند

تا بگویند:

 

هویت یک آرمان،

با مرگ یارانش از میان نمی رود.

 

پانزدهم شهریور؛

روزی که شصت و دو سال پیش،

محمد حنیف نژاد، سعید محسن

و علی اصغر بدیع زادگان

نخستین گام این راه را برداشتند.

 

نگاه کن

امروز از رژه سرخ کانون های شورشی،

زمین زیر پای استبداد می لرزد؛

و از آتش افروزی هر روزه آنان،

شب پرستان راهی جز گریز ندارند.

 

این شعله سرکش،

تقاص تمام خون های پاک است.

 

امروز به آنان،

به همه جان باختگان،

و به شصت و دو سال ایستادگی

سلام می کنیم.

 

سر تعظیم فرود می آوریم

و با صدایی که از عمق تاریخ می آید،

می گوییم:

 

یک آرزو: آزادی،

یک عشق: میهن،

یک عهد: ایستادگی.

و اگر باز گفتند:

«تمام شد»

پاسخ ما یک کلمه است:

 

نه

تا وقتی ایران هست،

تا وقتی آزادی در قلب انسان زنده است،

این پرچم بر زمین نخواهد ماند.

 

تا وقتی جلاد هست،

قلب آذرخشان زنده است؛

و روزی خواهد رسید

که پرچم کرامت انسان را

بر فراز دماوند

به اهتزاز درآوریم.

 

ایران آزاد،

ایران سربلند،

ایران جاودان.

پانزدهم شهریور

شصت و دو سال در اوج شرف.

 

شصت و دو سال و هنوز

ایستاده ایم.

 

شصت و دو سال پویندگان کرامت انسانی

بر شیرزنان و کوهمردان مبارز مبارک باد.

 

شصت و دو سال ایستادگی و شرف

بر همه جان باختگان راه آزادی مبارک باد.

 

راه اگر خونین است،

اما هنوز روشن است

و پرچم کرامت انسان

بر بلندای ایران خواهد درخشید

شصت و دو سال

در اوج شرف

مبارک باد.

 

علی امانی