نینا پسیان : طوفان دانشگاه ،گسستن زنجیر استبداد و ترسیم طرحی نو
تاریخ معاصر ایران همواره با خروش و جانفشانی دانشگاه تعریف شده است ، اما حماسه اخیر دانشجویان در آستانه سالگرد قیام ۱۸ تیر، جبهه جدید و بینظیری از مبارزه را گشود. تسخیر همزمان صفحات اول ۹۰۰ سایت در دهها دانشگاه بزرگ کشور، فراتر از یک اقدام فنی، یک انفجار سیاسی در قلب نظام سانسور بود. برافراشته شدن تصاویر رهبری مقاومت، مسعود و مریم رجوی، و طنین شعارهای قاطعی چون «مرگ بر کینگ مجتبی سفاک، لعنت بر خمینی خونآشام و خامنهای ضحاک»، لرزه بر پیکر استبداد انداخت ، فریادی رسا که از آگاهی و بیداری دانشگاه و دانشگاهیان برخاست تا به دنیا بگوید دانشگاه زنده است و تاریخ سرکوب خود را فراموش نکرده و هرگز سازش نمیپذیرد. این خروش مستمر، گواهی بر این حقیقت است که دانشگاه در ایران هیچگاه در برابر زنجیرهای دیکتاتوری رام نشده و همواره بهای سنگین آزادی را با خون شریفترین فرزندانش پرداخته است.
این ایستادگی، ریشه در تاریخی خونین دارد که نشان میدهد چگونه هر دو حاکمیت شاه و شیخ، دانشگاه را به زنجیر کشیدند اما در تسلیم کردن آن ناکام ماندند. از ۱۶ آذر ۱۳۳۲ که سنگفرشهای دانشگاه تهران با خون سه دانشجو در برابر چکمههای استبداد سلطنتی گلگون شد، تا پس از انقلاب که انحصارطلبی مذهبی با سرکوب وحشیانه، دانشگاه را به مسلخ برد، دانشجو همواره هدف اول دیکتاتورها بوده است. نسل امروز به خوبی به یاد دارد که این خاک با خون چه عزیزانی آبیاری شده است ، از سینه لاله گون شهدای ۱۸ تیر ۱۳۷۸ تا شبهای سیاه سال ۱۳۸۸ که دژخیمان رژیم، دانشجویان بیدفاع را از بالای پشتبامهای خوابگاه کوی دانشگاه به پایین پرتاب کردند هرگز از حافظه تاریخی ملت ایران پاک نخواهد شد. اما پاسخ دانشگاه به این سبعیت مستمر تاریخی، ایستادگی و قیام برای مسئولیت تاریخی خویش است .
هسته مرکزی این خیزش بیبدیل، پیام عمیق و راهبردی است که دانشجویان انقلابی به جهان مخابره کردند و نوشتند که ما برآنیم تا دور باطل سلطنت و حکومت روحانیت را در تاریخ ایران درهم بشکنیم، فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم. این بیانیه تاریخی، مرزبندی صریح نسل نو با هرگونه بازگشت به گذشته و تن دادن به ستمِ حال است. نقش تاریخی مجاهدین و مقاومت سازمانیافته در پیوند با این آرمانخواهی، نشان از یک پایداری اصیل دارد؛ مقاومتی که از فردای بهمن ۱۳۵۷ تا به امروز، هرگز تسلیم انحصارطلبی مذهبی نشده و دانشگاه را به عنوان سنگر مستحکم آزادی حفظ کرده است.
انعکاس وسیع این حماسه در رسانههای بینالمللی مانند اکسپرس لندن، نشان داد که ضربه وارد شده به دیکتاتوری تهران تا چه حد تحقیرآمیز، عمیق و در عین حال برای افکار عمومی جهان الهامبخش بوده است. این فوران خشم و آگاهی دیجیتال، پیوند عمیقی با مقاومت مردم ایران دارد .
با نگاهی به تاریخ جنبشهای دانشجویی در مه ۱۹۶۸ فرانسه یا مبارزات دانشگاهی علیه آپارتاید در آفریقای جنوبی بنیانهای ستم را زیر و رو کردند، امروز نیز دانشگاههای ایران پیشران و موتور محرک یک دگرگونی بنیادین هستند. دانشجویان شجاع ایرانی با تقدیم خونهای پاک خود از گذشته تا کنون، ثابت کردهاند که علم و آزادی تنها با هم معنا می یابند . امروز زمان آن است که وجدانهای بیدار در سراسر جهان، در همبستگی با این دژهای مقاومت به پا خیزند تا با سرنگونی این استبداد زنستیز و ضدبشری، ایران به ساحل امن دموکراسی، آزادی و حاکمیت تکثرگرای ملی دست یابد.
