نامه سرگشاده ۳۰۹ شخصیت بینالمللی به دبیرکل سازمان ملل
،تشدید اعدامهای سیستماتیک و جنایتهای سبعانه در ایران
و فراخوان به اقدام فوری سازمان ملل برای توقف اعدامها در ایران
رئیس کانون وکلای بینالمللی، رئیس کمیته حقوق بشر پارلمان انگلستان،
رئیس پیشین دیوان بینالمللی کیفری،
دو تن از رؤسای سابق شورای حقوق بشر سازمان ملل،
رئیس پیشین دادگاه بدوی اتحادیه اروپا، رئیس پیشین دادگاه بینآمریکایی،
۵۶ مقام سابق سازمان ملل، از جمله ۲۶ گزارشگر ویژه سازمان ملل،
در میان امضاکنندگان هستند.
نامه سرگشاده ۳۰۹ شخصیت بینالمللی:
ابعاد اعدامها به سطحی رسیده است که در چهار دهه گذشته سابقه نداشته است.آنچه موجب نگرانی است، اعدام هدفمند زندانیان سیاسی و معترضان است.
دستکم هشت زندانی سیاسی صرفاً به دلیل وابستگی به سازمان مجاهدین خلق ایران اعدام شدهاند، در حالی که دستکم ۱۱ نفر دیگر اکنون بر مبنای اتهاماتی مشابه در معرض اعدام قرار دارند.
این موج اعدامها را نمیتوان از فرهنگ مصونیت از مجازات، که ریشه در قتلعام سال ۱۹۸۸ دارد، جدا دانست؛ زمانی که حدود ۳۰ هزار زندانی سیاسی بهطور فراقضایی اعدام یا بهطور قهری ناپدید شدند.
ما همبستگی خود را با کارزار «نه به اعدام» در زندانهای ایران و با کارزار «نه به حاکمیت اعدامکنندگان، آری به جمهوری دموکراتیک در ایران» اعلام میکنیم.
امضاکنندگان به دبیرکل فراخوان میدهند که از رژیم ایران بخواهد اعدامها را متوقف کند، همه زندانیان سیاسی را فوراً و بدون قید و شرط آزاد سازد و دسترسی به اینترنت را برقرار کند.
آقای آنتونیو گوترز، دبیرکل سازمان ملل متحد،
ما این نامه را بهمنظور ابراز نگرانی عمیق خود نسبت به استفاده شتابگرفته از مجازات اعدام در ایران، بهعنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی، مینویسیم. از زمان آغاز خصومتهای منطقهای در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، مقامات ایرانی از بیثباتی تشدیدشده سوءاستفاده کردهاند تا کارزاری هماهنگ از بازداشتهای گسترده، شکنجه و کشتار مورد تأیید حکومت را، در نقض آشکار حقوق بینالملل بشر، تشدید کنند و همزمان دسترسی عموم مردم به اینترنت را قطع کردهاند.
ابعاد اعدامها به سطحی رسیده است که در چهار دهه گذشته سابقه نداشته است. آنچه موجب نگرانی است، اعدام هدفمند زندانیان سیاسی و معترضان است. از ۱۹ مارس ۲۰۲۶ تاکنون، دهها نفر پس از روندهایی که آشکارا حتی حداقل استانداردهای دادرسی عادلانه را رعایت نمیکردهاند، بهطور خودسرانه اعدام شدهاند. بسیاری از آنان بر اساس اتهامات مبهم مربوط به «امنیت ملی» محکوم شدهاند. دستکم هشت زندانی سیاسی صرفاً به دلیل وابستگی به سازمان مجاهدین خلق ایران اعدام شدهاند، در حالی که دستکم ۱۱ نفر دیگر اکنون بر مبنای اتهاماتی مشابه در معرض اعدام قرار دارند. افراد دیگری نیز به دلیل شرکت در اعتراضات، با اتهاماتی مانند بغی، یعنی «شورش مسلحانه»، پس از محاکمههای شتابزده اعدام شدهاند.
مقامهای ارشد آشکارا به این فضای سرکوب دامن زدهاند. چنانکه هیأت مستقل بینالمللی حقیقتیاب درباره ایران در گزارش خود مستند کرده است، دادستان کل اعلام کرد که همه معترضان مرتکب محاربه شدهاند؛ اتهامی که مجازات آن اعدام است. در همین حال، رئیس قضاییه رژیم به قضات دستور داد که در پروندههای مرتبط با اعتراضات «هیچ رحمی» نشان ندهند. طبق برآورد هیأت حقیقتیاب بینالمللی، بیش از ۵۰ هزار معترض بازداشت شدهاند.
این موج اعدامها را نمیتوان از فرهنگ مصونیت از مجازات در ایران جدا دانست؛ فرهنگی که ریشه در قتلعام سال ۱۹۸۸ دارد؛ زمانی که حدود ۳۰ هزار زندانی سیاسی بهطور فراقضایی اعدام یا بهطور قهری ناپدید شدند. گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره ایران در سال ۲۰۲۴ نتیجه گرفت که این جنایتها، جنایت علیه بشریت و نسلکشی محسوب میشوند.
ما همبستگی خود را با کارزار «نه به اعدام» در زندانهای ایران و با کارزار «نه به حاکمیت اعدامکنندگان، آری به جمهوری دموکراتیک در ایران» اعلام میکنیم.
با توجه به فوریت وضعیت، از ایران بخواهید اعدامها را متوقف کند، همه زندانیان سیاسی را فوراً و بدون قید و شرط آزاد سازد و دسترسی به اینترنت را برقرار کند.
سکوت در برابر این جنایتها تنها به تقویت مصونیت از مجازات میانجامد. ما به رهبری شما چشم دوختهایم تا اطمینان حاصل شود که سازمان ملل برای جلوگیری از از دست رفتن جانهای بیشتر، قاطعانه اقدام میکند.
ما از کشورهای عضو سازمان ملل میخواهیم توصیههای گزارش سال ۲۰۲۴ گزارشگر ویژه، از جمله ایجاد یک سازوکار بینالمللی و استفاده از صلاحیت قضایی جهانی برای پاسخگو کردن مسئولان این جنایتها را اجرا کنند. همچنین از آنان میخواهیم تعاملات دیپلماتیک و اقتصادی با ایران را به توقف قابل راستیآزمایی اعدامها و بهبودهای قابل سنجش در وضعیت حقوق بشر مشروط کنند.
رونوشت به:
· کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد
· رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد
· رئیس شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد
· کشورهای عضو و ناظر شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد
· ریاست شورای اروپا
· گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره وضعیت حقوق بشر در ایران
· رئیس هیأت مستقل بینالمللی حقیقتیاب درباره ایران
· مشاور ویژه سازمان ملل در زمینه پیشگیری از نسلکشی
· رویههای ویژه مرتبط سازمان ملل متحد
۱. لرد دیوید آلتون ـ رئیس کمیسیون حقوق بشر مجلس انگلستان
۲. مارک الیس ـ مدیر اجرایی کانون وکلای بینالمللی
۳. روت دریفوس ـ رئیسجمهور سابق سوئیس
۴. روان ویلیامز ـ اسقف اعظم کانتربری (۲۰۰۳ تا ۲۰۱۲)
۵. چری بلر ـ بنیانگذار «بنیاد چری بلر برای زنان»؛ همسر نخستوزیر سابق انگلستان
۶. یواخیم روکر ـ رئیس شورای حقوق بشر سازمان ملل (۲۰۱۵)؛ سفیر و نماینده دائم آلمان در سازمان ملل در ژنو (۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶)
۷. سانگ-هیون سونگ ـ رئیس دیوان کیفری بینالمللی (ICC) (۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵)
۸. سلیمان پاسی ـ رئیس سابق شورای امنیت سازمان ملل متحد؛ رئیس سابق سازمان امنیت و همکاری در اروپا؛ وزیر خارجه سابق بلغارستان
۹. استیون رپ ـ دادستان دادگاه ویژه سازمان ملل برای سیرالئون (۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹)؛ سفیر سابق آمریکا برای عدالت کیفری جهانی
۱۰. جاوید رحمان ـ گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران (۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴)
۱۱. آن رمبرگ ـ قاضی دادگاه اروپایی حقوق بشر؛ عضو هیأتمدیره آژانس حقوق اساسی اتحادیه اروپا
۱۲. اولکساندرا ماتویچوک ـ برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۲۲؛ رئیس مرکز آزادیهای مدنی
۱۳. جودی ویلیامز ـ برنده جایزه صلح نوبل ۱۹۹۷
۱۴. مود د بوئر-بوکیچیو ـ گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد فروش و بهرهبرداری جنسی از کودکان (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰)؛ معاون سابق دبیرکل شورای اروپا
۱۵. کریستینا بلکلاوز ـ رئیس کانون وکلای انگلستان و ولز (۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹)
۱۶. گرت ایوانز ـ وزیر خارجه سابق استرالیا؛ عضو سابق کمیته مشورتی دبیرکل سازمان ملل متحد در مورد نسلکشی
۱۷. هاینر بیلفلت ـ گزارشگر ویژه سابق سازمان ملل در مورد آزادی مذهب یا عقیده (۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶)
۱۸. ریچارد گلدستون ـ قاضی سابق دادگاه قانوناساسی آفریقای جنوبی؛ دادستانکل سابق دادگاه جنایی بینالمللی ملل متحد برای یوگسلاوی سابق و رواندا
۱۹. دیوید کرین ـ اولین دادستان دادگاه ویژه سازمان ملل برای سیرالئون
۲۰. رابرت گلدمن ـ رئیس فعلی کمیسیون بینالمللی حقوقدانان (ICJ)؛ رئیس سابق و عضو کمیسیون بینآمریکایی حقوق بشر
۲۱. لیلا نادیا سادات ـ مشاور ویژه دادستان دیوان بینالمللی کیفری در زمینه جنایت علیه بشریت (۲۰۱۲ تا ۲۰۲۳)
۲۲. مایک اسمیت ـ رئیس سابق کمیسیون تحقیق سازمان ملل در مورد حقوق بشر در اریتره؛ مدیر اجرایی سابق کمیسیون اجرایی مبارزه با تروریسم سازمان ملل
۲۳. باربارا لوخبیلر ـ عضو کمیته ناپدیدشدنهای قهری سازمان ملل
۲۴. ایرمگارد گریس ـ رئیس دادگاه عالی اتریش (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱)
۲۵. مارک بوسوییت ـ رئیس دادگاه قانون اساسی بلژیک (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴)
۲۶. روی مانوئل جنس مورا راموس ـ قاضی دادگاه اتحادیه اروپا (۱۹۹۵ تا ۲۰۰۳)؛ رئیس دادگاه قانون اساسی پرتغال (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲)
۲۷. لورنس بورگورگ-لارسن ـ رئیس سابق دادگاه قانون اساسی آندورا (۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶)؛ استاد حقوق در دانشگاه سوربن
۲۸. یان پرونک ـ نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در سودان (۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶)؛ دستیار دبیرکل سازمان ملل متحد (۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶)
۲۹. ینس مدویگ ـ رئیس سابق کمیته علیه شکنجه سازمان ملل؛ مدیر دفتر سازمان ملل در بلگراد (۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸)؛ دبیرکل شورای بینالمللی توانبخشی برای قربانیان شکنجه (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴)
۳۰. آنا برایان نوگررس ـ گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد حق حریم خصوصی (۲۰۲۱ تا کنون)
۳۱. خوزه لوئیس دا کروز ویلاسا ـ رئیس دادگاه بدوی جوامع اروپایی (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۵)؛ قاضی دیوان دادگستری اتحادیه اروپا (۲۰۱۲ تا ۲۰۱۸)
۳۲. اسکار آریاس سانچز ـ رئیسجمهور کاستاریکا (۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ و ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰)؛ برنده جایزه صلح نوبل
۳۳. مانتاس آدومناس ـ دبیرکل جامعه دموکراسیها
۳۴. استفانی وولف ـ استاد علوم سیاسی و فلسفه دانشگاه وبر استیت؛ نایبرئیس اول انجمن بینالمللی محققان نسلکشی (۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵)
۳۵. پاتریک کندی ـ نماینده کنگره آمریکا (۱۹۹۵ تا ۲۰۱۱)
۳۶. لیو تورز ـ مدیر اجرایی سابق مرکز صلح نوبل؛ دبیرکل سابق سازمان کمکهای مردمی نروژ
۳۷. مایکل کوپر ـ مدیر اجرایی انجمن آمریکایی حقوق بینالملل
۳۸. جیمز گلدستون ـ مدیر اجرایی ابتکار عدالت جامعه باز
۳۹. ارکی تومییویا ـ وزیر خارجه فنلاند (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵)
۴۰. دایان اورنتلیچر ـ کارشناس مستقل سازمان ملل در مبارزه با مصونیت از مجازات (۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴)؛ استاد حقوق کالج حقوق واشنگتن دانشگاه آمریکایی
۴۱. آندرس ویکمن ـ معاون دبیرکل سازمان ملل (۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷)؛ عضو سابق پارلمان اروپا؛ عضو سابق پارلمان سوئد؛ دبیرکل صلیب سرخ سوئد و رئیس کمیسیون امدادرسانی صلیب سرخ بینالمللی
۴۲. الیزابت راسموسون ـ معاون سابق دبیرکل سازمان ملل متحد؛ دبیرکل سابق شورای پناهندگان نروژ
۴۳. کریس سیدوتی ـ عضو کمیسیون مستقل بینالمللی تحقیق سازمان ملل متحد در مورد سرزمینهای اشغالی فلسطین؛ عضو سابق هیأت حقیقتیاب بینالمللی مستقل سازمان ملل متحد در مورد میانمار؛ کمیسر حقوق بشر استرالیا (۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰)؛ کمیسر اصلاحات قانونی استرالیا (۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵)
۴۴. جرالد استابروک ـ دبیرکل سازمان جهانی علیه شکنجه
۴۵. ولفگانگ شومبورگ ـ قاضی دادگاه کیفری بینالمللی سازمان ملل برای یوگسلاوی سابق (۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸)؛ قاضی سابق دادگاه کیفری بینالمللی سازمان ملل برای رواندا
۴۶. یاکین ارتورک ـ گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد خشونت علیه زنان (۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹)؛ مدیر بخش سازمان ملل متحد برای پیشرفت زنان (۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱)
۴۷. مونیکا پلاتک ـ کارشناس سازمان ملل در بررسی وضعیت حقوق بشر در بلاروس (۲۰۲۳ تا کنون)
۴۸. ویلیام شاباس ـ رئیس کمیسیون مستقل تحقیق سازمان ملل متحد در مورد مناقشه ۲۰۱۴ غزه (۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵)؛ رئیس انجمن بینالمللی دانشمندان نسلکشی (۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱)؛ رئیس مؤسسه تحقیقات جنایی بینالمللی (۲۰۲۱ تا کنون)
۴۹. هانس کورل ـ قاضی سابق استیناف؛ قائممقام دبیرکل ملل متحد در امور قانونی و در شورای قانونی ملل متحد (۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴)
۵۰. هلن کلر ـ قاضی دادگاه حقوق بشر اروپا (۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰)
۵۱. طاهر بومدرا ـ مدیر بنیاد عدالت برای قربانیان قتلعام ۱۹۸۸ در ایران؛ رئیس سابق حقوقبشر هیأت مساعدت ملل متحد در عراق؛ نماینده سابق کمیساریای عالی حقوقبشر در عراق
۵۲. کارن اسمیت ـ مشاور ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در مسئولیت حفاظت (۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱)
۵۳. کاترین ون د هینینگ ـ عضو کمیته مشورتی شورای حقوق بشر سازمان ملل
۵۴. کریستین توموشات ـ رئیس دادگاه سازش و داوری (۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹)؛ عضو کمیته حقوق بشر سازمان ملل (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۶)؛ عضو و رئیس کمیسیون حقوق بینالملل سازمان ملل (۱۹۸۵ تا ۱۹۹۶)
۵۵. کلودیو گروسمن ـ عضو کمیسیون حقوق بینالملل سازمان ملل (۲۰۱۶ تا کنون)؛ رئیس کمیته پیشنویس حقوق بینالملل سازمان ملل (۲۰۱۹)؛ رئیس مؤسسه بینآمریکایی حقوق بشر (۲۰۱۴ تا کنون)؛ مشاور ویژه دادستان دادگاه کیفری بینالمللی (۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴)؛ رئیس کمیسیون بینآمریکایی حقوق بشر (۱۹۹۶ و ۲۰۰۱)؛ رئیس کمیته سازمان ملل متحد علیه شکنجه (۴ دوره، از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵)
۵۶. الکس نیو ـ عضو ارشد دانشکده تحصیلات تکمیلی امور عمومی و بینالملل دانشگاه اتاوا؛ دبیرکل سابق سازمان عفو بینالملل کانادا
۵۷. خوزه آلوارز ـ رئیس پیشین انجمن حقوق بینالملل آمریکا
۵۸. مایکل لینک ـ گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در سرزمینهای فلسطین (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲)
۵۹. ملیسا اوپرتی ـ عضو، رئیس و گزارشگر گروه کاری سازمان ملل در مورد تبعیض علیه زنان و دختران (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳)
۶۰. لینکلن بلومفیلد ـ دستیار وزیر امور خارجه آمریکا در امور نظامی ـ سیاسی (۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵)
۶۱. جان متر ـ برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۰۶
۶۲. کیت مکینتاش ـ معاون ثبت دادگاه کیفری بینالمللی سازمان ملل برای یوگسلاوی سابق (۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷)
۶۳. سوسن اکرم ـ مدیر مرکز بینالمللی حقوق بشر، دانشکده حقوق دانشگاه بوستون
۶۴. لیندسی هریس ـ استاد حقوق و مدیر کلینیک بینالمللی حقوق بشر، دانشکده حقوق دانشگاه سانفرانسیسکو
۶۵. ریچارد ویلسون ـ استاد و مدیر مشترک ابتکار حقوق بشر دانشگاه پرینستون
۶۶. بتسی پاپکن ـ مدیرعامل مرکز حقوق بشر دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، دانشکده حقوق
۶۷. دیوید سایمون ـ مدیر برنامه مطالعات نسلکشی در دانشگاه ییل
۶۸. پال نرس ـ برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۰۱؛ رئیس دانشگاه بریستول
۶۹. سیسیلیا مدینا کویروگا ـ رئیس سابق دادگاه حقوق بشر بینآمریکایی
۷۰. الیزابت وارد ـ مدیر اجرایی مؤسسه حقوق بینالملل حقوق بشر، دانشکده حقوق دانشگاه دیپال
۷۱. هانا گری ـ مدیر اجرایی مؤسسه پرامیس برای حقوق بشر در دانشگاه یو سی ال ای
۷۲. جان تورپی ـ استاد جامعهشناسی و تاریخ در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک؛ مدیر مؤسسه رالف بانچ برای مطالعات بینالمللی در دانشگاه شهری نیویورک
۷۳. ژوزف عزیزی ـ قاضی سابق دادگاه عمومی اتحادیه اروپا (۱۹۹۵ تا ۲۰۱۳)
۷۴. رالف مایکلز ـ مؤسسه حقوق خصوصی تطبیقی و بینالمللی ماکس پلانک و دانشگاه کوئین مری لندن
۷۵. ریچارد ویلسون ـ استاد بازنشسته حقوق؛ مدیر مؤسس کلینیک حقوق بینالملل حقوق بشر، دانشکده حقوق واشینگتن دانشگاه امریکن
۷۶. جیمز سیلک ـ استاد حقوق بشر بالینی، کلینیک بینالمللی حقوق بشر دانشکده حقوق ییل؛ مدیر مرکز حقوق بشر بینالمللی دانشکده حقوق ییل
۷۷. الیزابت براندیج ـ استاد حقوق و مدیر کلینیک عدالت جنسیتی، دانشکده حقوق دانشگاه کرنل
۷۸. مایکل لیساندر فرموث ـ استاد حقوق اساسی و بشر دانشگاه وین؛ مدیر مؤسسه حقوق اساسی و بشر لودویگ بولتزمن
۷۹. ریچل ونلندینگهام ـ سرهنگ دوم نیروی هوایی ایالات متحده؛ استاد حقوق دانشکده حقوق ساوتوسترن لسآنجلس
۸۰. شارون دیویس ـ شناگر برنده مدال المپیک؛ عضو مجلس اعیان انگلستان
۸۱. مدلین ریس ـ دبیرکل سابق اتحادیه بینالمللی زنان برای صلح و آزادی
۸۲. کنت بلکول ـ سفیر آمریکا در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل (۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳)؛ معاون وزیر مسکن و توسعه شهری
۸۳. کوین جان هلر ـ استاد حقوق بینالملل و امنیت، دانشگاه کپنهاگ
۸۴. کلاوس راکویتز ـ مدیر سابق آکادمی بینالمللی اصول نورنبرگ
۸۵. خوان گارسز ـ مشاور رئیسجمهور سابق شیلی سالوادور آلنده؛ رئیس بنیاد اسپانیایی «پرزیدنت آلنده»
۸۶. سندی پاپاس ـ رئیس سنای مینهسوتا (۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷)؛ عضو سنای مینهسوتا
۸۷. زوریتسا ماریچ-جورجویچ ـ سفیر مونتهنگرو در شورای حقوق بشر سازمان ملل (۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸)
۸۸. تریسی ادواردز ـ بنیانگذار انجمن «میدن فاکتور»
۸۹. جوانا چری ـ رئیس سابق کمیته مشترک حقوق بشر پارلمان انگلستان
۹۰. جسیکا پیک ـ دستیار مدیر مؤسسه وعده برای حقوق بشر، دانشکده حقوق دانشگاه لسآنجلس
۹۱. جری وایت ـ استاد افتخاری جامعهشناسی دانشگاه وسترن؛ مدیر کنسرسیوم تحقیقات سیاست بومیان
۹۲. جرمی سارکین ـ رئیس و گزارشگر کارگروه سازمان ملل در مورد ناپدیدشدگان اجباری (۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴)
۹۳. جنیفر راسموسن ـ مدیر اجرایی مرکز عدالت و پاسخگویی
۹۴. اینگرید بتانکور ـ نامزد ریاستجمهوری کلمبیا
۹۵. هوارد موریسون ـ رئیس بخش استیناف دادگاه کیفری بینالمللی (ICC) (۲۰۱۲ تا ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱)؛ قاضی سابق دادگاه کیفری بینالمللی سازمان ملل برای یوگسلاوی سابق (ICtY)
۹۶. کری کندی ـ رئیس مرکز حقوق بشر رابرت و اتل کندی
