اینهمه خواب های پوشالی

که به چشمت خَزَند صبح وُ غروب

اینهمه بادها که در سر تو

پرسه زن گشته در شمال وُ جنوب

کی کند تابه‌ی دلت را سرد

کی رهاند ترا از این آشوب

خرمنت مانده منتظر، دیریست

تا کشانیش زیرِ خرمن‌کوب

چاره‌گر نیست صبرِ بی سر وُ تَه

باش عیسا، چرا شدی ایّوب؟

هی زنی چرخ تارسی به خدا

پا برون نِه زِ چرخه‌یِ معیوب!

از خودی خانه ات  شده ویران

دشمنِ خانگی ز خانه بروب!