با فرا رسیدن چهلم شهیدان سرفراز قیام دیماه ۱۴۰۴، شهرهای سراسر ایران به صحنه یکپارچه ایستادگی و میانبری برای جهش بزرگ قیام تبدیل شدهاند.
در ایران چهلم شهیدان دیگر یک مراسم ساده در لباس سوگواری نیست. هنگام وداع و ماتم و اشک و گلگذاری نیست، هنگامه شور است و آتش و شراره و نور؛ میدان رزم است عزم و پایداری.
در نورآباد ممسنی، کازرون، کوهچنار و دیگر شهرهای میهن، آنچه رخ داد، نه سوگِواری که خیزشی خروشان بود. گویی که شعارهای آتشین از نای شهیدان برمیخیزد:
می کشم می کشم آنکه برادرم کشت
می کشم می کشم هر آنکه خواهرم کشت
مرگ بر خامنه ای مرگ بر خامنه ای
کشته ندادیم که سازش کنیم رهبر قاتل رو ستایش کنیم
«این همه سال جنایت مرگ بر این ولایت»
«قسم به خون آرمان ایستاده ایم تا پایان»
«بسیجی سپاهی قاتل ما شمائید»
در کوهچنار، مزار رضا شهریور و آرین کشکولی، مردم اشکها را با شراره و شور انقلابی، به آتش تبدیل کردند و در کازرون و ممسنی با شعار «قسم به خون یاران ایستادهایم تا پایان» عزمشان را به نمایش گذاشتند.
در این مراسم داغداران پرچمداران نسلی شدند که عهد کردند راه شهیدان را تا به آخر ادامه دهند و با هر شعار و هر گلباران نشان دادند؛ نسلی که در برابر گلوله میایستد هرگز نمیمیرد.
