شهرِ از عشق جانش آبادان

تا کَشَد شعله در دلَت امّید

نشوی گُم به درّه‌یِ شب تار

جا نمانی ز کاروان هرگز

گوش و چشمت اگر بوَد بیدار

دستِ خود گر دهی به دستِ خِرَد

خالی از وَهم اگر کنی پندار

میرسی تا به چشمه‌ی خورشید

گام هایت شود تو را گَر یار

میروی تا دیارِ آزادی

خالی از ظلمت وُ تباهی‌یِ پار

شهر پاکیزِگانِ نیک اندیش

جز نکویان نباشدش دَیّار

شهر بیگانه با دروغ و فریب

مردمش پاک‌دست وُ خوش‌کردار

 شهرِ گشته رها ز چنبرِ شاه

شهرِ خالی ز شیخ پُر ادبار

شهرِ از عشق جانش آبادان

شهرِ از مهر چهره‌اش گُلنار

جنگل و کوه وُ دشت او همه سبز

باغ وُ بستانِ او همیشه‌بهار!

جمشید پیمان ۲۰۲۶/۲/۸