Instagram

 

رژیم در مقابله با گسترش قیام در داخل، شناخته‌شدگی و بُرندگى مقاومت سازمان‌یافته در داخل و در غرب، و ارتحال سیاست مماشات آمریکا، به تغییر و یا تعدیل سیاست آمریکا در عرض دو سال آینده و بعدازآن بسیار چشم دوخته بوده است، چون‌که راه برون‌رفتی از دو پدیده و جریان اولى براى او متصور نبوده، درحالی‌که عنصر خارجى از پتانسیل تعدیل- لااقل به‌صورت نظرى، برخوردار است. ازاین‌رو انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا بسیار حائز اهمیت بوده است.

درحالی‌که انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، به از دست دادن کنترل مجلس نمایندگان براى جمهوری‌خواهان انجامیده، اکثریت و حضور آن‌ها در مجلس سنا قوی‌تر شده است. گر چه از دست دادن کنترل مجلس نمایندگان در وهله اول نشان از تضعیف موقعیت سیاسى رئیس‌جمهور آمریکا، و به‌تبع آن سیاست آمریکا در قبال ایران، دارد اما با اشراف به عمق واقعیات، فاکتهاى مشخص حاکى از آن‌اند که روند امور به‌هیچ‌وجه روى خوشى به رژیم نشان نخواهند داد.

به‌صورت تاریخى و معمول، در طى انتخابات میان‌دوره‌ای، حزب رئیس‌جمهور درمجموع و در کلیت، تعدادى از کرسی‌های مجلس و سنا را به حزب مقابل- اینجا یعنى دمکرات‌ها، واگذار می‌کند. درنتیجه از دست دادن کنترل مجلس نمایندگان و با توجه به قطب‌بندی شدید و در حد تعادل جامعه آمریکا، تا حد زیادى قابل‌انتظار بود. اما حفظ و تقویت اکثریت جمهوری‌خواهان در سنا، درواقع موقعیت رئیس‌جمهور آمریکا را در میان جمهوری‌خواهان تقویت کرد؛ حزب جمهوری‌خواه، یعنى حزب ِ به رهبرى ِ تقریباً بلامنازع رئیس‌جمهور. ازاین‌جهت موقعیت رئیس‌جمهور نه‌تنها در حزبش نسبت به قبل از انتخابات تقویت شد، بلکه موقعیت او براى دو سال آینده تمدید شد.

اکنون‌که اکثریت جمهوری‌خواهان در سنا به حدنصاب خیلى مطمئن و قابل‌اعتمادی رسیده، آن‌ها قادر خواهند بود که اکثریت خود را در قبال هر لایحه‌ای که موردنظر آن‌ها باشد حفظ کنند حتى اگرچند نفر از سناتورهاى جمهوری‌خواه چه به دلایل موقعیت شکننده خود در ایالت‌های مربوطه (در مقابله با کاندیداى آینده دمکرات‌ها) و چه به دلایل شخصى و عقیدتى به لایحه موردنظر رأى مثبت ندهند. ازاین‌جهت هیچ لایحه‌ای نمی‌تواند از کنگره بیرون بیاید مگر آنکه مورد تائید جمهوری‌خواهان سنا باشد.

تاکنون در طى دو سال گذشته که دمکرات‌ها نه در کاخ سفید بوده و نه کنترل مجلس نمایندگان و سنا را داشته‌اند، آن‌ها خود را در موضع اپوزیسیون می‌دانستند و خود را از مسئولیت در قبال روند امور مبرا می‌دانستند. اما الآن با به دست گرفتن کنترل مجلس نمایندگان، آن‌ها هم توسط جامعه آمریکا مسئول شناخته‌شده، و مجبورند که براى حفظ و تقویت موقعیت خود براى انتخابات ریاست جمهورى آینده، قادر به ارائه نتایج کار و کارنامه خود در طى دو سال آینده باشند.

از این زاویه دمکرات‌ها مجبورند که با جمهوری‌خواهان و رئیس‌جمهور آمریکا از در سازش و وحدت- تا آنجایى که به نفع آن‌ها باشد، در آینده با توجه به موضع سرسخت رئیس‌جمهور آمریکا در قبال رژیم حاکم بر ایران، به نظر نمی‌رسد که دمکرات‌ها انگیزه چندانى براى تقابل با او در این خصوص داشته باشند. حتى به‌دوراز احتمال نیست که آن‌ها مقدارى به مواضع رئیس‌جمهور آمریکا در این زمینه نزدیک‌تر شده تا از این آوانس براى پیشبرد سیاست‌های دیگر موردنظر خود بهره بجویند.

انتخابات میان‌دوره‌ای موقعیت و شانس رئیس‌جمهور آمریکا براى کاندیداتور شدن از طرف جمهوریخواهان و پیروزى او در دوره بعدى انتخابات ریاست جمهورى را افزایش داده است. از این زاویه، سیاست وقت گذراندن و از این ستون به آن ستون فرجی است ، نمیتواند ره آورد و گشایشى براى رژیم داشته باشد، خصوصاً آنکه کانونهاى شورشى و مجاهدین منتظر نمی مانند و ستونها را یکى بعد از دیگرى بر سر رژیم آوار و هموار می‌کنند.