بیاد هم میهنان مجاهد که بی دفاع، از سوی حکومت جهل و جنون اسلامی و مالکی مزدور و پشتیبانان جهانی شان، آخوند منشانه، سلاخی شدند.

در هياهوهای درهم خيابانی

در زلزله های دمی چند هزار مرگ و

ماتم های ناگهانی

که می کوبند هر باره

                         بی قرار

                                  بر در

 

در هجومِ سپاه ِ لحظه ها

که باروهای بلندِ جان را     بی امان

بر خاک می افکند

و در گذارِ هر خاطره

سری بر دار می کند

 

من

منِ تنها     تا با توام

                       بسیارم

بسيار به بسياری

 

تا تو هستی     تا با توام من

در صحرای پر شرارِ روز و نهانِ تيرۀ شب

از زمانم     سپری

و به دستم     جمجامی است

و ابرم     در وادی حال

گر چه به خود می پيچاندم      باد

باز همان ابرم

که می بارم از خود     می چکم از باران

سيراب می کنم

هر شکافِ خالی خاموش را

جوباره ای

            رودی

روان    سوی دريای میهن می کنم

 

تا تو هستی     تا با توام    

در ولوِله های پشيمانی و

در ماتم های ناگهانی هر دم 

با تار و پودِ نیست و بودِ تو

                              باز

                                بود می شوم

گرمای مردادی در زمهريرِ جانگدازِ تدبير

                                               می شوم

تا با توام

هيچ حنظلی نيست    در برهوتِ وهم

که شيرين نيست

 

اين است چُنين من

که تا با توام

               شيرينی شرف و افسانه ام من

 

8 سپتامبر 2013

 يکشنبه ۱۷ شهریور ۱۳۹۲