يك رسانه حكومتي از تلاشهاي ديكتاتوري آخوندي براي ابقاي مالكي در پست نخست وزيري پرده برداشت و نوشت: «نوري مالکي در ادامه سفر دوره اي خود در خاورميانه به تهران رسيد و با مقامات بلند پايه کشورمان ديدار کرد....ملاقات رئيس ائتلاف قانون با رهبر انقلاب اسلامي به معناي اين است که بحران تشکيل حکومت در عراق با ابتکار ايراني به پايان خود رسيده است».
سايت عصر ايران، 29مهر وابسته به باند غالب، در مورد تلاشهاي پشت پرده ديكتاتوري آخوندي براي نگهداشتن مهره خود نور مالكي در پست نخست وزيري، افزود: «ديپلماسي فعال ايران از اوايل شهريور کليد خورد زماني که آخرين واحد رزمي نيروهاي امريکايي از عراق خارج شد. گويي تهران منتظر يک "فرصت طلايي" براي پايان دادن به بحران عميق سياسي در عراق بود و البته در اين ميان نبايد از نقش فعال سيد حسن نصرالله به سادگي عبور کرد. دبير کل حزب الله لبنان با اعزام نماينده خود محمد کوثراني به قم توانست مقتدي صدر را به پذيرش نخست وزير مالکي قانع کند. البته مالکي نيز به نصرالله قول داده که در صورت رسيدن به قدرت،حضور نيروهاي امريکايي و انگليسي در عراق را در پايان سال 2011، تمديد نخواهد کرد و اين مهم چيزي جز خواست ايران نيست. عصر ايران وابسته به باند غالب حكومتي در مورد تلاش رژيم براي جلب رضايت بشار اسد به منظور ابقاء نخست وزيري مالكي نوشت: «... اسد تا قبل از شهريور گذشته به طور آشکار مخالف نخست وزيري مالکي بود. اما احمدي نژاد کار خود را کرد. رئيس جمهور در جريان سفر به نيويورک در فرودگاه دمشق با رئيس جمهور سوريه ملاقات کرد و او را قانع کرد که مالکي بهترين گزينه ممکن است و درصورت رسيدن به قدرت سعي خواهد کرد موضع گيري هاي گذشته خود نسبت به دمشق را اصلاح کند. پس از اين ديدارها بود که به مشاور ارشد اسد خانم بثينه شعبان گفت که دوستان ايراني مان مالکي را مي خواهند ما هم او را قبول مي کنيم.»
اين رسانه حكومتي، در مورد دست يافتن به روياهاي خود ديكتاتوري آخوندي نوشت: «رقابت ايران و امريکا براي پايان دادن به بحران سياسي عراق زماني به طور کامل به نفع کشورمان تمام شد که تهران توانست از نفوذ سنتي خود بر کردهاي عراق استفاده کند. زماني که شيباني سفير سابق ايران در لبنان و مديرکل خاورميانه اي وزارت خارجه، عبدالحليم الزهيري فرستاده مالکي را راضي کرد که خواست کردها مبني بر کنترل کرکوک را بپذيرد؛ در حاليکه امريکايي ها در عراق چنين توانايي را نداشتند. آنها نمي توانستند ائتلاف العراقيه به رهبري اياد علاوي را به دادن چنين امتيازاتي به کردها راضي کنند چرا که با وجود باقيمانده جريان حزب بعث در شوراي رهبري اين ائتلاف، احتمال هرگونه توافق با کردها تقريبا صفر بود».