هافينگتون پست 3 مرداد در مقاله اي  به قلم تارسم کينگ عضو حزب کارگر، مجلس لردهاي انگلستان نوشت: درحالي‌که نيروهاي آمريکا آماده ترک عراق مي‌شوند، رژيم ايران در حال آماده شدن است تا سايه تاريک خود را بر عراق بگستراند.  ردپاي اين رژيم هيچ‌کجا بيشتر از مورد کمپ اشرف واضح نيست، جايي که 3400 مخالف سياسي ايران در عراق در آن‌جا سکونت دارند. اين‌که چگونه اين مورد حل‌وفصل گردد ميزان سنجي براي جهت گيري عراق بعد از خروج آمريکا مي‌باشد.  
اما متأسفانه سفارت آمريکا در عراق از به‌رسميت شناختن شدت تهديد ايرانيها خودداري مي‌کند. درحالي‌که به ميزان زيادي يک فاجعه انساني ديگر در کمپ اشرف خود را نشان مي‌دهد، سفير آمريکا لارنس باتلر اظهارات به‌شدت  دردسر سازي  را ابراز  داشت مبني بر اين‌که ساکنان کمپ اشرف بايد متفرق شوند  و به يک نقطه ديگر در عراق منتقل گردند.
شگفت‌انگيز اين‌که دو روز قبل از آن، يک روزنامه عراقي گزارش کرده بود که رئيس‌جمهور عراق که تازه از ديدار ايران برگشته بود،  ”پيغامي ”در مورد کمپ اشرف به سفارت آمريکا منتقل کرد که از جانب کسي جز علي خامنه‌اي رهبر عالي رژيم ايران نبود.
مشاهده جا پاي ايران در تصميمات عراق آزار‌دهنده است. اما شنيدن بازتاب دستورات خامنه‌اي در مورد سرنوشت مخالفين ايراني از راهروهاي سفارت آمريکا در مخيله نمي‌گنجد.
رژيم ايران ساکنان اشرف را به‌عنوان دشمن اصلي خود مي‌داند و خواهان از بين بردن آنهاست. براي انجام اين کار، نوري مالکي  نخست‌وزير عراق که  شريک جرم است، در ژوئيه 2009 و آوريل امسال دستور دو قتل‌عام خونين را در اين کمپ داد، که ده‌ها نفر کشته و صدها نفر زخمي‌شدند. او قول داده است که  اشرف را تا آخر امسال ببندد.
هفته گذشته، کميته امورخارجه مجلس نمايندگان آمريکا به اتفاق آراء يک متمم را به قانون اختيارات (بودجه) روابط خارجي تصويب کرد که  ”اتخاد تمام  اقدامات ضروري و مناسب براي جلوگيري از جابه‌جايي اجباري ساکنان کمپ اشرف در داخل عراق و تسهيل  تقويت حضور هيأت همياري سامان ملل در عراق در کمپ اشرف را ”  تبديل به سياست آمريکا مي‌کند.
به‌جاي همسو شدن با درخواست هاي رژيم ايران، همان‌طوريکه کميته روابط خارجي مجلس نمايندگان تصريح کرده، سفير باتلر بايد خواهان ”تقويت ”حضور يک تيم مانيتورينگ يونامي در اشرف جهت حفاظت از اين ساکنان در مقابل قتل‌عام بيشتر باشد.
ساکنان کمپ اشرف بيش از ربع قرن است که اين کمپ را خانه خود ناميده‌اند. اما آنها مورد قتل‌عام و بدرفتاري قرار گرفته‌اند. تصور کنيد در صورتي‌که آنها به اجبار به يک مکان ديگري در  عراق که به دور از چشمان ناظر بين جامعه بين‌المللي است منتقل گردند، چه اتفاقي براي آنها خواهد افتاد.
تعجبي ندارد که رژيم ايران نه تنها به‌طور علني از ايده جابه‌جايي در داخل عراق حمايت مي‌کند، بلکه به‌طور فعال براي آن  در  بغداد لابي مي‌کند.
اين اظهارات به‌طور غيررسمي توسط نيروهاي ملي‌گراي عراقي و مقامات سطح بالاي که در بند ديکته‌هاي تهران نيستند رد شده است.  اسامه لنجيفي سخنگوي پارلمان عراق  در روز 13 ژوئيه در پارلمان اروپا گفت: ”اين  طرح پيشنهاد  شده توسط آمريکاييها براي جابه‌جايي (ساکنين اشرف) در داخل عراق توسط تمامي احزاب رد شده است و آن را غيرقابل پذيرش مي‌دانيم“. 
او از پيشنهاد پالمان اروپا براي جابه‌جايي اين ساکنان به کشورهاي سوم بعد از مذاکرات صورت گرفته حمايت کرد، به شرطي که اين‌که ابتدا وضعيت در اين کمپ به‌حالت نرمال در آيد. اين تنها طرحي است که درحالي‌که حقوق‌بشر ساکنان اشرف را تضمين مي‌کند، حق حاکميت عراق را محترم مي‌شمارد.
در روز 19 ژوئيه بان کي‌مون ديبر کل سازمان ملل در گزارش سالانه خود به شوراي امنيت سازمان ملل در مورد عراق خواهان احترام به حقوق‌بشر ساکنان اشرف شد و خواهان يک راه‌حل با اتفاق آراء براي اين شرايط گرديد.
موضع کنوني آمريکا در عراق نه نظارت بر حقوق اين ساکنان است و نه يک راه‌حل با اتفاق آراء. در حقيقت، درست مخالف آن است.
پارلمان اروپا، سازمان ملل، کنگره آمريکا، مقامات برجسته و مستقل عراقي و ساکنان اشرف همگي جابه‌جايي اجباري را رد کرده‌اند. تنها استثناها تهران، يک بغداد شريک جرم و وزارت‌خارجه آمريکا مي‌باشند.
تعجبي ندارد که ژنرال هاگ شلتون، رئيس ستاد نيروهاي مسلح آمريکا اين ايده که توسط سفير باتلر در حمايت از جابجاي در عراق جار زده شد را ”ترسناک” (appalling) خواند.
او طي کنفرانس 17 ژوئيه در واشنگتن اضافه کرد: ”اين ايده دستورالعملي براي فاجعه است... [سه نقطه از خود متن است] اين يک دستورالعمل براي پاکسازي قومي است، در خارج از دسترسي که  اکنون حامعه جهاني دارد، مي‌باشد“.
آمريکا، که در سال 2004 طبق کنوانسيون چهارم ژنو ساکنان اشرف را به‌عنوان ”اشخاص حفاظت‌ شده ”برسميت شناخت، اخلاقا و قانوناً ملتزم به حفاظت از اين ساکنان است. اما، در ابعاد بزرگتر، آمريکا بايد تشخيص بدهد که واگذاري اشرف معادل دادن دست بالا به رژيم ايران در  عراق است.
اين بايد براي سفير باتلر نيز هشدار‌دهنده باشد، مگر اين‌که او دستور کاري  را دنبال مي‌کند که شامل منافع مستبدين تهران مي‌باشد.